Bazen düşünüyorum. İnsanlar neden delirir? Delirmek nedir? Delilik nedendir? Bilmeden yok etmeye başlar insan hayatındaki her şeyi, bilmekte istemez. Bu deliliğin başlangıcıdır. Yani toplum buna delilik der. Daha delirmemiştir evet ama
delirecektir.
Bir kişinin sesi topluma karşı yetersizdir. Direnmeye çalışır, direnemez, çığlık atar, yardım bekler, birilerini ister. Ama kimse gelmez. İyice silikleşirler, ruhları da buna eşlik eder. En son kendi varlıklarını unuturlar bazen, kendilerini bile hatırlayamazlar, hafıza kayıpları yaşarlar, çoğu şeyi unuturlar. İnsanlara bu yönden bakarsak aslında çoğu deli olmaya yakın.
Ruhu içinde can çekişir. Ve o adam herkese kin kusar. Karşısına çıkan her şeye. Sevdiklerine, sevmediklerine, aşkına, nefretine, hayata hatta kendine. Çünkü olay budur zaten; o insanlar her şeyin farkında olur, herkese anlatmaya çalışır bir şeyleri umursanmaz, aldırılmaz. Rahatı seviyoruz biz. Anlamak istemiyoruz. "Ben öyle değilim!" diyenler olacaktır. Kandırmayın kendinizi! Aşağılarız, itip kakarız… Ha bu arada delilik deyince 15-17 yaşında kliniğe gidenlerden bahsetmiyorum pek. Kfadan çatlak deriz ya hani, onlar işte.
Şizofren tanısı konulmuş bir grubun terapisini hafif tebessümle izlerken aralarından birinin çıkıp "Ne gülüyorsun?! Bu ülkede cenazeler, patlamalar, ölümler var gülme!" diyen o öfke kusan adamdan bahsediyorum. Kimsesiz olduğu halde çok iyi bir kalbe sahip olup, hayallerine bağlılığından orada burada kaybettiği ailesini sadece kendisi gören ve benim de görmem için kolumdan tutup bırakmayan bir kadından bahsediyorum. Anlayın işte, sindiriyoruz onları. Evet sindiriyoruz!
Biliyor musunuz? Hani derler ya sorgularsan, düşünürsen, kafan azıcık çalışıyorsa ya hapishaneye yada tımarhaneye düşersin diye, böyle anlıyorum neden onlara deli dediğimizi. Böyle anlıyorum insanların neden durmadan delileri bir kenara atılmış çöp yığını olarak gördüklerini. Aslında hepsine farkındalık getirebilirseniz, çözemeyeceğiniz sorun, yazamayacağınız edebi eser, yapamayacağınız iş kalmaz onlar ile. Bu yüzden, biriyle dalga geçerken "deli bu, ruh hastası!" demeyi bırakın. Olay daha büyük. Konu daha geniş. Hayat daha fazla anlayış gerektiriyor. Fakat gözlüklerimiz çok dar. Bırakın atlar taksın o gözlükleri. Anladınız siz. İyi delirmeler!
Bir kişinin sesi topluma karşı yetersizdir. Direnmeye çalışır, direnemez, çığlık atar, yardım bekler, birilerini ister. Ama kimse gelmez. İyice silikleşirler, ruhları da buna eşlik eder. En son kendi varlıklarını unuturlar bazen, kendilerini bile hatırlayamazlar, hafıza kayıpları yaşarlar, çoğu şeyi unuturlar. İnsanlara bu yönden bakarsak aslında çoğu deli olmaya yakın.
Ruhu içinde can çekişir. Ve o adam herkese kin kusar. Karşısına çıkan her şeye. Sevdiklerine, sevmediklerine, aşkına, nefretine, hayata hatta kendine. Çünkü olay budur zaten; o insanlar her şeyin farkında olur, herkese anlatmaya çalışır bir şeyleri umursanmaz, aldırılmaz. Rahatı seviyoruz biz. Anlamak istemiyoruz. "Ben öyle değilim!" diyenler olacaktır. Kandırmayın kendinizi! Aşağılarız, itip kakarız… Ha bu arada delilik deyince 15-17 yaşında kliniğe gidenlerden bahsetmiyorum pek. Kfadan çatlak deriz ya hani, onlar işte.
Şizofren tanısı konulmuş bir grubun terapisini hafif tebessümle izlerken aralarından birinin çıkıp "Ne gülüyorsun?! Bu ülkede cenazeler, patlamalar, ölümler var gülme!" diyen o öfke kusan adamdan bahsediyorum. Kimsesiz olduğu halde çok iyi bir kalbe sahip olup, hayallerine bağlılığından orada burada kaybettiği ailesini sadece kendisi gören ve benim de görmem için kolumdan tutup bırakmayan bir kadından bahsediyorum. Anlayın işte, sindiriyoruz onları. Evet sindiriyoruz!
Biliyor musunuz? Hani derler ya sorgularsan, düşünürsen, kafan azıcık çalışıyorsa ya hapishaneye yada tımarhaneye düşersin diye, böyle anlıyorum neden onlara deli dediğimizi. Böyle anlıyorum insanların neden durmadan delileri bir kenara atılmış çöp yığını olarak gördüklerini. Aslında hepsine farkındalık getirebilirseniz, çözemeyeceğiniz sorun, yazamayacağınız edebi eser, yapamayacağınız iş kalmaz onlar ile. Bu yüzden, biriyle dalga geçerken "deli bu, ruh hastası!" demeyi bırakın. Olay daha büyük. Konu daha geniş. Hayat daha fazla anlayış gerektiriyor. Fakat gözlüklerimiz çok dar. Bırakın atlar taksın o gözlükleri. Anladınız siz. İyi delirmeler!
